مهندسی روح

چطور سلسلهای از کدری را با خود حمل میکنید اما همزمان به چشمهای آنی که بااو غذا میخورید هم نگاه میکنید و یا احتمالا حرف میزنید یا احتمالا میخندید؟

چطور از آن چیدمان معذب نمیشوید و آن نوع رویکرد را میپسندید؟

آن چیدمان دنبالهدار «دروغ» که وزنش از هزارکیلو آهن، سنگینتر است را چطور با خود حمل میکنید؟

مهندسی در ماده، کمتر زرنگی میخواهد در مهندسی روح.

زرنگها، کدرند.